Etude [23] – Emmer [Low-Tech]

De Etudes worden met de programma’s van mijn DOS-Lab vervaardigd, zij worden daarna voorzien van een video. Een omgekeerde werkwijze ten opzichte van filmmuziek, die wordt altijd gemaakt als de beelden al bestaan. Er is altijd één onderwerp in deze composities, en het beeld dient zich daartoe te verhouden. De klanken worden gegenereerd door een simpele midi-geluidskaart van het DOS-systeem.
 In Etude[23] wordt het verschil tussen hightech en lowtech onderzocht, met als kernvraag of de hightech-versie in feite niet meer dan een ‘kleuring’ is, een ornament dus. Het audio-bestand laat een geleidelijke beweging van hoog naar laag horen. In de lowtech-versie [hier te zien] betreft het de eerder genoemde midi-versie, in de hightech-versie wordt gebruik gemaakt van hoogwaardige samples. De muzikale structuur is gelijk. De video heeft een simpele plot, gebaseerd op een bekende slapstick: we zien een deur die op een kier staat, op de deur staat een emmer. Er verschijnt een man achter de deur, die deze iets verder opendoet, en vervolgens naar binnen kijkt. De verwachting is uiteraard dat hij de deur verder opendoet en de emmer met water over zich heen krijgt, maar dan sluit de man de deur. De emmer valt en het water spat uiteen op de vloer. De scène is opgenomen met twee verschillende camera’s, een met een mobiele telefoon, en de ander met een professionele camera. De vraag is of de hightech-versie iets essentieels toevoegt aan het verhaal. De plot is namelijk simpel. Het is vergelijkbaar met het inkleuren van zwart-witbeelden, voegt de kleur iets essentieels toe? Voor LOOS heb ik hiervoor een presentatie gemaakt.