Labyrint

— J. Chr. de Vries

Deze interactieve tekst dook niet lang geleden onverwachts op uit een nagelaten pakket van mijn… tja, hoe zal ik hem noemen, ‘vriend’ is beslist teveel van het goede, maar ‘kennis’ doet onze relatie geen recht… vooruit: ’kompaan’ Taunis Haas. [Zie De Noodlottige.]

Het betreft een parabel, die sterke verwantschappen toont met het verhaal van Arianna en Teseo, een grotendeels verloren gegane opera van Claudio Monteverdi. Het Labyrint is het doolhof waar het monster, de Minotauros, het onmogelijk maakt om de ingang (of uitgang) terug te vinden. Maar het verhaal is daar zeker geen kopie van, het dient meer als metafoor voor het eigen verhaal dat hier verteld wordt. Waarbij we de term ‘eigen’ met de nodige korrels zout moeten nemen, want hoe ‘eigen’ zijn verhalen eigenlijk?

Dit soort vragen, hoe interessant op zichzelf ook, zijn in deze inleidende tekst niet aan de orde. Het enige wat ik nog moet vermelden is dat de tekst, als interactief gegeven, afkomstig was van de (in 2011 teruggetrokken) website van Haas, zij het in een meer rudimentaire vorm, de techniek uit de tijd van die website van Haas was nog niet zo ver ontwikkeld als heden ten dage het geval is. Ik heb de structuur van het verhaal verder uitgewerkt, en, omdat het verhaal in principe een open vorm heeft, ben van plas er plotwendingen aan toe te voegen. Het is een langer durend project.
De lezer wordt voortdurend genoopt een bepaalde keuze te maken in de verhaallijn, om zelf te ervaren, en tot op zekere hoogte bepalen, hoe de plot zich ontvouwt. De eerste keuze moet nu reeds gemaakt worden, u volgt een van beide hoofdpersonen: